Literacka Nagroda Nobla 2008
Literacką Nagrodę Nobla za rok 2008 otrzymał
Jean-Marie Gustave Le Clézio.

Jean-Gustave Le Clézio, francuski prozaik, urodził się 13 kwietnia 1940 roku w Nicei, w rodzinie, która miała swoje korzenie związane z byłą kolonią francuską - Mauritiusem. Studiował w tamtejszej College Litteraire Universitaire. Po ukończeniu studiów wyjechał do USA, pracując jako nauczyciel. Już pierwsza powieść Le Proces-Verbal, którą opublikował w wieku 23 lat, przyniosła mu sławę i znalazła się na krótkiej liście nagrody Goncourtów.

Przez kilkanaście lat Le Clézio opublikował około 30 książek - od zbiorów opowiadań, przez powieści, po tomy esejów. Jego karierę można podzielić na dwa etapy. Od 1963 do 1975 roku Le Clézio fascynował się formalnymi eksperymentami z językiem i narracją, tworząc w tym samym nurcie francuskiej literatury awangardowej co Georges Perec i Michel Butor.

W późnych latach 70. styl Le Clézio przeszedł gwałtowną zmianę; pisarz porzucił eksperymenty, w jego dziełach zaczęły się pojawiać takie tematy jak wspomnienia z dzieciństwa, młodości, podróży. Ta zmiana przyniosła mu prawdziwą popularność wśród czytelników. W 1994 roku w ankiecie francuskiego magazynu literackiego „Lire” 13 proc. czytelników uznało Le Clézio za największego żyjącego francuskiego pisarza.

6 października przypada
120 rocznica urodzin Marii Dąbrowskiej, nowelistki, powieściopisarki,
autorki utworów dla dzieci.

Życie:

Urodziła się 6 października 1889r. w Russowie niedaleko Kalisza. Wychowała się w zubożałej rodzinie szlacheckiej. Jej ojciec, Józef Szumski był uczestnikiem Powstania Styczniowego 1863r . Po jego upadku został administratorem ziemskim. W latach 1901-1905 Dąbrowska pobierała nauki w prywatnej szkole Heleny Semadeniowej, potem uczęszczała do gimnazjum dla dziewcząt. Następnie przeniosła się do Warszawy, gdzie przebywała do 1907r. Studiowała socjologię, filozofię i nauki przyrodnicze w Lozannie i w Brukseli.
W 1910 r. wróciła do Kalisza, gdzie otrzymała posadę nauczycielki geografii. Współpracowała z czasopismami: "Gazeta Kaliska" i "Zaranie".
W 1913r. wyjechała do Londynu na stypendium ufundowane przez Towarzystwo Kooperantów. Zadebiutowała po powrocie na łamach "Echa Literacko-Artystycznego" - opowiadaniem "We Francji... ziemi cudzej".
W czasie I wojny światowej zaangażowała się w działalność patriotyczną, rozwijanie ruchu ludowego. Współpracowała z czasopismami "Chłopska Sprawa" i "Polska Ludowa". Była sympatyczką ruchu ludowego i spółdzielczego. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości pracowała w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. Pomagała w rozwoju szkolnictwa na wsi. Okres okupacji hitlerowskiej spędziła w Warszawie. Zaangażowała się w działalność konspiracyjną. Brała udział w powstaniu warszawskim. W 1957 r. otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego. Była wielka lokalna patriotką. O Kaliszu wypowiadała się z wielką miłością. W 1960 roku została honorową mieszkanką tego miasta. Zmarła 19 maja 1965r.

Cytaty z dzieł Marii Dąbrowskiej:

Jakby cierpienie uczyło, Polska byłaby jednym z najmądrzejszych krajów świata.

Ani różnica poglądów, ani różnica wieku, nic w ogóle nie może być powodem zerwania wielkiej miłości. Nic, oprócz jej braku.

Marzenia zwykle się spełniają, ale nie i nie wtedy, kiedy tego pragniemy.

Jest na świecie jeden zawód, jedno jedyne powołanie – być dobrym dla drugiego człowieka.

Bywa , że komuś starcza odwagi w wyjątkowych okolicznościach , a nie starcza na co dzień.

Człowiek jest tajemnicą – z tajemnicy przybywa i w tajemnice odchodzi.

Dwoje to już osobny świat.

Miłość fałszuje obraz świata. Ukazuje go dobrym mimo wszystko.

Solidarność, miłość, godność – dopiero w imię tych rzeczy postępujemy godnie.